Zibo Special Chemicals Production Co., Ltd.

　　Τα αντιτριβικά πρόσθετα (AW) είναι κρίσιμα πρόσθετα στο λάδι κινητήρα, σχεδιασμένα για την προστασία κρίσιμων μεταλλικών εξαρτημάτων, όπως ο εκκεντροφόρος άξονας και η διάταξη βαλβίδων, υπό συνθήκες οριακής και μικτής λίπανσης. Αυτές οι συνθήκες εμφανίζονται κατά την εκκίνηση εν ψυχρώ ή σε λειτουργίες υψηλού φορτίου/χαμηλής ταχύτητας, όταν το υδροδυναμικό φιλμ λαδιού είναι πολύ λεπτό για να διαχωρίσει πλήρως τις επιφάνειες.　　Η κύρια λειτουργία ενός αντιτριβικού πρόσθετου είναι να σχηματίσει ένα θυσιαστικό προστατευτικό στρώμα στις μεταλλικές επιφάνειες. Όταν η τοπική θερμότητα και η πίεση από την επαφή μετάλλου με μέταλλο είναι υψηλές, το πρόσθετο αντιδρά χημικά με το μέταλλο. Αυτή η αντίδραση δημιουργεί ένα ανθεκτικό, αλλά μαλακότερο, φιλμ γνωστό ως τριβοφίλμ.　　Το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο αντιτριβικό πρόσθετο είναι το Zinc Dialkyldithiophosphate (ZDDP), μια οργανομεταλλική ένωση που περιέχει ψευδάργυρο και φώσφορο. Κατά την ενεργοποίηση από τη θερμότητα και την καταπόνηση, το ZDDP αποσυντίθεται για να σχηματίσει ένα υαλώδες φιλμ πολυφωσφορικού σιδήρου και ψευδαργύρου. Αυτό το φιλμ αποτρέπει την άμεση επαφή, ελαχιστοποιώντας τη φθορά από τριβή, την γρατζούνιση και την εμπλοκή, και επίσης δρα ως ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό για την παράταση της ζωής του λαδιού.　　Άλλες αντιτριβικές και μειωτικές τριβής ενώσεις περιλαμβάνουν ενώσεις μολυβδαινίου (όπως το Molybdenum Dithiocarbamate), οι οποίες σχηματίζουν ένα στερεό φιλμ χαμηλής τριβής, και διάφορες ενώσεις φωσφόρου χωρίς τέφρα. Η προσεκτική σύνθεση εξασφαλίζει βέλτιστη προστασία από τη φθορά, ενώ εξισορροπεί τις σύγχρονες απαιτήσεις λαδιού κινητήρα, όπως η συμβατότητα με τους καταλυτικούς μετατροπείς.

　　Η αποκαρβονίωση αναφέρεται στην απώλεια άνθρακα από το επιφανειακό στρώμα ενός κράματος, συνήθως χάλυβα, όταν θερμαίνεται σε υψηλές θερμοκρασίες (γενικά πάνω από 700℃) σε μια ατμόσφαιρα που περιέχει οξυγόνο ή υδρογόνο. Αυτό το φαινόμενο κατηγοριοποιείται με βάση την έκταση και την αιτία του.　　1. Αποκαρβονίωση βάσει έκτασης　　Στις μεταλλουργικές δοκιμές, η αποκαρβονίωση ταξινομείται ανάλογα με τον βαθμό απώλειας άνθρακα στο επιφανειακό στρώμα:　　Πλήρης αποκαρβονίωση (Τύπος 1): Αυτό συμβαίνει όταν ο άνθρακας απομακρύνεται πλήρως, με αποτέλεσμα ένα μετρήσιμο στρώμα καθαρού φερρίτη (σιδήρου χωρίς άνθρακα) στην επιφάνεια.　　Μερική αποκαρβονίωση (Τύπος 2 & 3): Αυτό περιγράφει το μεταβατικό στρώμα όπου η περιεκτικότητα σε άνθρακα αυξάνεται σταδιακά από την επιφάνεια στην αρχική συγκέντρωση του πυρήνα. Η απώλεια είναι μεγαλύτερη από 50% (Τύπος 2) ή μικρότερη από 50% (Τύπος 3) χωρίς ένα εντελώς ελεύθερο από άνθρακα στρώμα.　　2. Αποκαρβονίωση βάσει πρόθεσης　　Από την άποψη της διαδικασίας, η αποκαρβονίωση ταξινομείται ανάλογα με το αν είναι ένα σκόπιμο ή μη σκόπιμο αποτέλεσμα:　　Τυχαία/Ανεπιθύμητη αποκαρβονίωση: Αυτός είναι ο πιο συνηθισμένος και προβληματικός τύπος, που συμβαίνει ακούσια κατά τη διάρκεια διεργασιών κατασκευής υψηλής θερμοκρασίας, όπως σφυρηλάτηση, θερμή έλαση ή θερμική επεξεργασία. Μειώνει σοβαρά τη σκληρότητα της επιφάνειας, την αντοχή στη φθορά και την αντοχή στην κόπωση κρίσιμων εξαρτημάτων όπως συνδετήρες και γρανάζια.　　Σκόπιμη αποκαρβονίωση: Αυτή είναι μια ελεγχόμενη διαδικασία που χρησιμοποιείται για την επίτευξη συγκεκριμένων ιδιοτήτων υλικού. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η παραγωγή ηλεκτρικού χάλυβα (χάλυβας πυριτίου), όπου απαιτείται χαμηλή περιεκτικότητα σε άνθρακα για την ελαχιστοποίηση των μαγνητικών απωλειών του πυρήνα, ενισχύοντας έτσι την ηλεκτρική απόδοση.　　Η πρόληψη της τυχαίας αποκαρβονίωσης περιλαμβάνει συνήθως τη χρήση ελεγχόμενων ατμοσφαιρών (αδρανή αέρια ή κενό) κατά τη θέρμανση.

Η χρήση αποσβεριωτή περιλαμβάνει τη χρήση ειδικής χημικής ή φυσικής διαδικασίας για την αφαίρεση ενώσεων θείου, συνήθως υδρογόνου θειικού (H2S) ή διοξειδίου του θείου (SO2), από ένα ρεύμα αερίου ή υγρού.Η ακριβής μέθοδος εξαρτάται εξ ολοκλήρου από την εφαρμογή..π.χ. φυσικό αέριο, προϊόντα διυλιστηρίων ή καυσαέρια σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας) και ο χρησιμοποιούμενος παράγοντας αποσύλφιξης.1- Νερόσκουπ.Για την αποσύλφρωση των καυσαερίων μεγάλης κλίμακας ((FGD), είναι κοινό το υγρό καθαρισμό.Τα καυσαέρια περνάνε σε έναν πύργο όπου έρχονται σε επαφή με ένα λεπτό ψεκασμό ή λιπάσμα αλκαλικού απορροφητικού,συνήθως ασβεστόλιθος ή ασβέστη ((CaCO3 ή Ca ((OH) 2)Το σορβεντικό αντιδρά χημικά με το SO2 για να σχηματίσει ένα στερεό υποπροϊόν όπως θειικό ασβέστιο/σουλφάτο ((γύψος), το οποίο στη συνέχεια συλλέγεται και αφαιρείται.2.Αμίνες/Χημική ΑπορρόφησηΣε διαδικασίες φυσικού αερίου και διυλιστηρίων (απολάτιση αερίου), ένα υγρό αποσβεριωτικό όπως μια τριτογενής αμίνη (π.χ. MDEA) κυκλοφορεί μέσω μιας στήλης απορρόφησης.αντίστροφο στο διάλυμα αμινώνΤο υδροξείδιο του άνθρακα και το άνθρακα απορροφούνται επιλεκτικά.Επιτρέποντας την ανακύκλωση της "απαλής" αμίνης.3.Απορρόφηση σε στεγνό/ στερεόΓια καθαρισμό μικρότερης κλίμακας ή λεπτού μεγέθους, χρησιμοποιούνται ξηρά αποθειλιωτικά, όπως σιδηροξειδίου Fe2O3σφαιρίδια ή ενεργό άνθρακα.Οι ενώσεις θείου απορροφώνται χημικά ή φυσικά στην επιφάνεια του μέσουΜετά την κορεσμό του, το στερεό αποθειφορικοποιητικό πρέπει είτε να αντικατασταθεί είτε να αναπαραχθεί, συχνά με αποτρίχωση με ατμό ή με στάδιο οξείδωσης.Αυτές οι διαδικασίες είναι κρίσιμες για την τήρηση των περιβαλλοντικών κανονισμών και την προστασία των μεταγενέστερων εξοπλισμών από τη διάβρωση.

　　Τα αντιτριβικά πρόσθετα (AW) είναι απαραίτητα χημικά πρόσθετα σε λιπαντικά, σχεδιασμένα για την προστασία των μεταλλικών επιφανειών που έρχονται σε επαφή υπό συνθήκες οριακής και μικτής λίπανσης. Αυτά τα καθεστώτα εμφανίζονται όταν το φιλμ λιπαντικού είναι πολύ λεπτό για να διαχωρίσει πλήρως τα κινούμενα μέρη, οδηγώντας σε επαφή μετάλλου με μέταλλο και πιθανή ζημιά.　　Η κύρια αρχή των AW παραγόντων είναι ο σχηματισμός μιας θυσιαστικής προστατευτικής μεμβράνης στην μεταλλική επιφάνεια. Όταν η τοπική θερμότητα και πίεση από την επαφή (γνωστή ως "τριβολογική καταπόνηση") γίνονται υψηλές, τα AW πρόσθετα ενεργοποιούνται χημικά. Αντιδρούν με το μέταλλο για να δημιουργήσουν ένα ανθεκτικό, αλλά μαλακότερο, φιλμ — ένα τριβοφίλμ.　　Ένα κοινό παράδειγμα είναι το Δι-αλκυλοδιθειοφωσφορικό ψευδάργυρο (ZDDP), το οποίο αντιδρά με την μεταλλική επιφάνεια για να σχηματίσει ένα υαλοειδές πολυφωσφορικό φιλμ. Αυτό το λεπτό, προστατευτικό στρώμα (συνήθως πάχους 50-150 nm) δρα ως φυσικό φράγμα. Αντί οι σκληρές μεταλλικές επιφάνειες να φθείρουν η μία την άλλη, το μαλακότερο τριβοφίλμ απορροφά την διατμητική τάση, ελαχιστοποιώντας την λειαντική και συγκολλητική φθορά.　　Παρέχοντας αυτήν την θυσιαστική επίστρωση, οι AW παράγοντες μειώνουν την τριβή, αποτρέπουν την κατάσχεση εξαρτημάτων και παρατείνουν σημαντικά τη διάρκεια ζωής των κινητήρων, των γραναζιών και των υδραυλικών συστημάτων.